De permanente portefeuille bestaat uit 25% aandelen (brede index), 25% cash (korte termijn staatsobligaties, treasury bills), 25% obligaties (lange termijn staatsobligaties) en 25% goud.
Het gemiddelde resultaat in Amerika sinds 1972 is 9,5% per jaar. Indien je een portefeuille zou gehad hebben met enkel aandelen had je 9,4%, dus net iets minder, indien je enkel cash zou gehad hebben had je 6,4%, met enkel lange termijn obligaties had je 9% en met goud had je 8,4% gemiddeld per jaar.
Niet enkel geeft de permanente portefeuille een beter resultaat dan de activa op zich. Indien je de permanente portefeuille hebt zie je dat de verschillende activa elkaar uitbalanceren waardoor je op het einde van het jaar steeds een gematigd resultaat krijgt, zowel in positieve als in negatieve zin. Zo gematigd zelfs dat je in 35 jaar slechts 3 jaar met een negatief resultaat zat met als ergste resultaat -5% in 1981.
Het laatste jaar 2008 is hier een zeer mooi voorbeeld waarin aandelen -36% gedaan hebben maar lange termijn staatsobligaties +33% waardoor samen met cash en goud je toch een positief rendement van 0,9% hebt voor 2008.
Noteer dat de berekening zo is gedaan dat de portefeuille 1 keer per jaar, zoals het hoort, is geherbalanceerd zodat er terug 25% cash, 25% aandelen, 25% lange termijn staatsobligaties en 25% fysiek goud in zit. Dus als op het einde van het jaar aandelen het bijvoorbeeld goed hebben gedaan en nu 30% van de portefeuille vertegenwoordigt, terwijl goud het slecht zou gedaan hebben en nu maar 20% van de portefeuille vertegenwoordigt dan worden er 5% aandelen verkocht en 5% goud bijgekocht zodat de verhouding terug 25/25/25/25 is.
Dit verklaart ook het toch wel verrassend positief resultaat van de permanente portefeuille van gemiddeld 9,5% per jaar, wat hoger is dan elke andere activa op zich. Omdat je jaarlijks wijselijk hetgeen verkoopt dat duurder is geworden en inkoopt wat goedkoper is geworden.
1 zaak bevalt me echter niet. Je ziet dat de auteur van de rendement berekeningen niet echt cash heeft in biljetten maar wel korte termijn staatsobligaties. Ik ben er nog niet uit of dit verstandig is. Immers de cash dient voornamelijk om je te beschermen tegen een deflationistische depressie waarbij niet enkel aandelen en goud crashen in nominale waarde, maar waar ook lange termijn staatsobligaties kunnen vernield worden door het failliet gaan van de staat. In dat geval zal je cash deel je hele portefeuille herstellen, tenminste als je de cash zelf niet verliest tijdens het failliet van de staat. Daarom, de cash ook uitlenen aan de staat bevalt niet. Indien de staat failliet zou gaan zal je echte fysische cash je portefeuille redden terwijl je cash in korte termijn staatsobligaties wel eens samen met het failliet van de staat kan verdwijnen.
Harry Browne zegt hierover dat de overheid altijd in staat is van zelf geld bij te printen en dat een faillisement dus eigenlijk niet kan. Daarom dat hij treasury bills ok vind voor je cash.
Uit berekeningen van mijn broer blijkt dat indien je slechts 3 activa zou aanhouden en cash eruit zou smijten en je dus enkel aandelen 33%, staatsobligaties 33% en goud 33% hebt, heb je een rendement van 10.4% in plaats van 9,5% met cash er ook in. Dat is dus een verschil in rendement van 0,9% per jaar, misschien wel te overwegen. Het voordeel is niet enkel dat je met slechts 3 activa gemdideld gezien meestal meer rendement hebt op lange termijn. Je zal ook minder verliezen indien de staat failliet. Meer info hierover in: 3 activa versus 4.
Het cash gedeelte dient voornamelijk om tijdens recessies je rendement op te krikken (1982, 1994). In zo een scenario zal cash je portefeuille redden want het zal de enigste activa zijn dat zijn nominale waarde behoudt. Al de rest, aandelen, goud en staatsobligaties dalen dan in waarde. Een ander voordeel van cash is dat je steeds die reserve hebt dat telksn wordt ingeschakelt wanneer de andere activa relatief veel gedaald zijn en dan steeds profiteert van goedkoop in te kopen, dankzij het jaarlijks balanceren.
Ik kan begrijpen dat sommige mensen 25% cash toch wel wat zot vinden om aan te houden omdat we in een wereld van fiat munten leven en cash op lange termijn altijd serieus zijn waarde heeft verloren onder een fiat munten systeem. Harry Browne gaf er de voorkeur aan cash erbij te hebben omdat cash ook zorgt voor een meer gedempt jaarlijks resultaat, zowel in positieve als in negatieve zin.
Wat mij vooral aantrekt aan deze portefeuille is niet het verleden maar de toekomst, immers 'past performance is not a guarantee for future performance'! Stel dat de komende 35 jaar er helemaal anders uitzien dan de voorbije 35 jaar en bijvoorbeeld lange termijn staatsobligaties niet gemiddeld 9 procent halen maar het vooral goud, aandelen of cash zou zijn dat het goed doet, dan ben je gedekt! En indien het niet het geval zou zijn en het vooral aandelen zijn die goed scoren, ben je ook gedekt! Het enigste dat je zelf moet doen is elk jaar 1 keer kijken of je moet herbalanceren. En voor de meer ambitieusen, zij kunnen een alarmklok installeren dat ze automatisch verwittigd worden wanneer een bepaalde activa groep boven de 35% of onder de 15% komt, zodat ze de herbalancering sneller kunnen doen.
Voor de rest mag je het speculatie spectakel vanuit je luie zetel met een glimlach aanschouwen.
Noteer dat rendementen berekent zijn zonder kosten van belastingen (roerende voorheffing) en transactie kosten. Hiervoor trek je naar schatting 1% tot maximum 1,5% rendement af per jaar om je netto rendement te hebben.
3 comments: