Het rendement van aandelen sinds 1972 is gemiddeld 9,4% per jaar. Voor goud is dat gemiddeld 8,43% per jaar. Voor lange termijn staatsobligaties is dat 9,01% en voor korte termijn staatsobligaties is dat 7,62% per jaar. En nu de surprise: voor de permanente portefeuille is dat maar liefst gemiddeld 9,66% per jaar, transactiekosten inbegrepen!
U leest het goed, de permanente portefeuille haalt een hoger rendement sinds 1972 dan elke activa op zich haalt! Hoe kan dat? Het antwoord: doordat je braafjes elk jaar je portfolio herbalanceert en dus verkoopt wat gestegen is en inkoopt wat gedaald is.
Het begint hier een ritueel te worden maar ik krijg er maar niet genoeg van. Hier nog eens het overzicht van de permanente portefeuille vanaf 1972, deze keer zonder rekenfouten:
Stel dat je in 1972 voor elke activa ter waarde van 25.000 dollar gekocht had, in totaal 100.000 dollar, en er vervolgens afgebleven zou zijn (Cumulative), zonder elk jaar te herbalanceren dus, dan had je 2,1 miljoen of 2181% rendement, wat neerkomt op 8,69% gemiddeld per jaar.
Indien je elk jaar zou herbalanceren terug naar 25% aandelen, 25% cash, 25% staatsobligaties en 25% goud dan had je 3,1 miljoen of 3174%, wat neerkomt op 9,68% per jaar. En dat is transactiekosten inbegrepen! (Omdat je elk jaar het een en ander koopt en verkoopt heb je een kost van ongeveer 0,12% per jaar.)
Nu kan je zeggen, goed, het verschil is niet groot. 8,69% als je er niet naar omkijkt voor 37 jaar en 9,68% als je elk jaar herbalanceert. Dat is een verschil van slechts 1% minder per jaar. Is dat de moeite? Wel, die 1% meer per jaar door te herbalanceren betekent wel dat je in plaats van 2,1 miljoen, 3,1 miljoen hebt. Zomaar eventjes 50% meer! Toch verbazend wat gemiddeld 1% per jaar betekent op lange termijn...
Een vraag die geregeld terugkomt, waarom pas vanaf 1972? Kan je niet vroeger in de tijd gaan zodat de rendementen nog betrouwbaarder zijn? Het antwoord is eenvoudig. Tot 1971 was goud geld. Het geld was gekoppeld aan het goud. Goud had dus geen rendement omdat het altijd evenveel waard was ten opzichte van geld. Vandaar dat de cijfers pas in 1972 beginnen.
Waarom dollars? Omdat ik die cijfers heb van Harry Browne die Amerikaan was. De rendementen zijn dus ook van Amerikaanse aandelen en Amerikaanse staatsobligaties. Om de berekening van de permanente portefeuille te doen voor Nederland dien je de cijfers te hebben van de Nederlandse beurs, de AEX index dus. Verder heb je de rendementen van cash nodig, dus zeer korte termijn staatsobligaties, alsook de rendementen van lange termijn staatsobligaties van Nederland en hun waardes op de secundaire markten want voor lange termijn staatsobligaties schommelt dat stevig, en het is net die meer of min waarde dat je portfolio zal stabiliseren ten opzichte van aandelen en goud! En dan heb je ook de prijs van goud sinds 1972 in gulden nodig. Hetzelfde voor België maar vervang dan de AEX index met de BEL20 index, de Nederlandse in Belgische staatsobligaties en hun waarde op de secundaire markten, en goud in Belgische frank.
Het grootste probleem is dat de AEX index pas sinds 1982 bestaat, dat is weer 10 jaar minder dat je kan berekenen als de Amerikaanse. En de BEL20 index noteert pas sinds 1991, dat is helemaal een joke. Bovendien is het heel moeilijk van de waardes van staatsobligaties op de secundaire markten te weten te komen sinds 1972. Ik heb het alvast niet. De waardes van goud in gulden en Belgische frank is eenvoudig, maar met enkel dit kom je er niet.
Op zich doet het er ook niet zoveel toe wat de permanente portefeuille gedaan heeft in onze regio want als het slechter is, dan wil dat gewoon zeggen dat de activa op zich het slechter gedaan hebben. Als speculant, dus selectief kiezen van activa, zou je hetzelfde probleem gehad hebben, namelijk dat onze activa minder rendement hadden. En omgekeerd, indien het in onze regio's beter zou geweest zijn, dan wil dat gewoon zeggen dat de activa op zich het beter gedaan hebben, wat ook in een speculant zijn voordeel zou geweest zijn.
Nu, om terug te komen op het historisch rendement van de permanente portefeuille (voortaan PP genoemd). Opvallend is dat het niet altijd zo is dat de PP altijd meer rendement heeft als de verschillende activa op zich. Hier een ander leuk overzichtje:
Wat is er bijvoorbeeld sinds 1998 gebeurd? Aandelen op 10 jaar gemiddeld -0,61%. Maar goud op 10 jaar gemiddeld 11,73%. Uiteraard kan dan de PP niet meer rendement hebben als goud op zich en komt het op 10 jaar op 6,78%. Wel zie je dat indien je de laatste 10 jaar niet zou geherbalanceerd hebben je slechts 4,5% zou gehad hebben. Dus de laatste 10 jaar heb je gemiddeld 2% meer per jaar dankzij herbalanceren! Niet onbelangrijk!
Je ziet dus dat herbalanceren je wel degelijk een beter resultaat geeft en het een zeer belangrijke eigenschap is van de PP. Het volstaat niet van de 4 verschillende activa te kopen en vervolgens te laten voor wat het is. Elk jaar datgene verkopen dat gestegen is en meer als 25% van de PP vertegenwoordigt verkopen en inkopen wat gedaald is, en nu minder als 25% van de PP vertegenwoordigt is een wijze beweging. De transactiekosten zijn niet groot omdat het jaarlijks gemiddeld slechts een 5% a 10% van je totale portefeuille is dat verkocht wordt van de ene activa en bijgekocht wordt van de andere activa.
Ook interessant, het herbalanceren van de PP dwingt je om zonder nadenken te kopen en te verkopen. Eind 2008 betekent het dat je een pak veilige overheidsobligaties diende te verkopen, want die waren gestegen met 33%. Met de opbrengst diende je een stevige blok 'supergevaarlijke' aandelen te kopen want die waren 36% gedaald. Goud diende je af te blijven want dat had een normaal rendement van 4,9% voor 2008. Je diende zelfs een beetje goud te verkopen in ruil voor aandelen. Maar na de herbalancering zou je terug van elke activa 25% hebben. Ready for next year!
2 comments: